Een feestelijke fietstocht naar Roemenië

Nadat we in 2005 tijdens een fietstocht naar Roemenië het geld bijeen fietsten voor een multifunctioneel centrum in Schitu-Stavnic (met dank aan de vele sponsoren!), zijn we in mei jl. opnieuw naar Roemenië gefietst. Het doel was nu om de opening van het multifunctioneel centrum mee te maken.

Het duurde lang voordat in Schitu-Stavnic zodanig orde op zaken gesteld kon worden dat er met de bouw van het centrum begonnen werd. Uiteindelijk gebeurde dat in 2008. En nu staat er dan ook een geweldig gebouw, niet alleen voor de inwoners van het dorp, maar voor de hele omgeving. Toen het centrum klaar was, bleek de pot leeg en was er geen geld meer voor de inrichting. Gelukkig waren opnieuw diverse bedrijven en veel particulieren bereid om te helpen. Bovendien hebben wij gefietst voor de inrichting. Dat was absoluut geen straf, want we wilden graag op 26 mei bij de opening zijn.

Een twaalf man/vrouw sterke groep vertrok op zaterdag 9 mei uit Garyp. Tien fietsers en twee begeleiders (Tjibbe en Tine). Op de eerste dag fietsten we naar het Duitse Leer om daar de volgende dag de trein te nemen naar Goslar. We fietsten langs de Elbe naar Dresden, de stad die in de oorlog zo zwaar getroffen werd door bombardementen (200.000 doden). Tijdens ons bezoek aan deze stad zagen we, dat men nog steeds met de opbouw bezig is. Vanuit Dresden reden we in de richting van Praag. Door een wegomlegging raakten we onze route kwijt. We dachten een oude vesting te zien en tilden onze fietsen voor het gemak maar over de ketting die ons de weg versperde. Toen zagen onze ogen echter dingen waar we heel stil van werden: Joodse graven met bidsteentjes. Zonder dat we het in de gaten hadden waren we in Theresiënstadt, in het vernietigingskamp beland.

Uiteindelijk bereikten we Praag, waar we de volgende dag de stad verkenden. Na de vrije dag reisden we per trein naar Poprad, waar onze zoon Piebe ons van de trein haalde. Samen met de groep zijn we de stad ingegaan om te eten.
Piebe had een verrassing voor ons: twee schilderijen. Op het ene de Afrika-fietsers en voor Tjibbe had hij zwemmende otters geschilderd.


Onze fietstocht vervolgden we door de prachtige natuur van het Slowaakse paradijs om vervolgens door de wijnstreek en de stad Tokaj richting Hongarije te rijden. Bij de Roemeense grens bleken de grenswachten heel wat vriendelijker dan vijf jaar geleden. In de indrukwekkende noordelijke Karpaten lag nog sneeuw op de toppen van de bergen. En wat een prachtige bloemen! Vaak gingen we even van de fiets om foto’s te maken. Dat er nog zo veel moois is!

In Borsa hadden we een vrije dag. De eigenaar van het pension wachtte al op ons. ‘s Avonds hebben we – op z’n Roemeens - bij hem in de tuin gegeten met eigengemaakte wijn als welkomstdrank. Met een volle buik gingen we naar onze slaapplaats. De volgende dag hebben we een bergwandeling gemaakt. Geweldig wat een landschap!

Na de vrije dag stond ons een pittige klim van 23 km. te wachten over de hoogste top van Roemenië, de Viseu de Jos. Het werd een tocht van in totaal 100 kilometer, maar het was een feest! Via Botosani bereikten we uiteindelijk Iasi. De laatste loodjes leidden door een bijzonder landschap, dat veel leek op Mongolië. Eindeloze vergezichten met hier en daar herders, die hun verblijf hadden afgerasterd om beren en wolven buiten te houden.

Op 26 mei kwamen we op de fiets aan in Schitu-Stavnic waar we werden opgewacht door een jongen en meisje in klederdracht met ter verwelkoming gevlochten brood met in het midden zout en een stuk honingraat. De Roemeens-Orthodoxe priester zegende het gebouw en sprak een dankgebed uit voor onze fietsgroep. Binnen waren de tafels rijkelijk voorzien van lekkernijen, meer dan we op konden. De priester opende met het Onze Vader, waarna wij als fietsploeg het gebed in het Nederlands uitspraken.

Wij waren verrast en verbaasd over het nieuwe multifunctionele centrum. Een goed ingerichte dokters- en tandartspraktijk, verstelbare bedden voor zieken, kleuterlokalen en doucheruimtes voor jongens en meisjes. De Europese Unie heeft gezorgd voor 12 computers en bijpassende stoelen. Ook het dorp was bijna onherkenbaar veranderd sinds we er vijf jaar geleden voor de eerste keer waren. Het zag er veel bewoonbaarder uit en veel huizen waren opgeknapt. Wij waren dankbaar dat we met eigen ogen deze vooruitgang mochten zien en konden ervaren dat ‘een druppel op de gloeiende plaat’ echt helpt!

Tijdens de lange treinreis van Iasi naar Bucuresti zagen we dat uitgebreide percelen landbouwgrond (van Oudega tot Drachten!) waren bebouwd met haver, aardappels, rogge, klaver. Ook de treinen, bussen en trams waren vernieuwd. Bovendien zagen we dat veel wegen onder handen genomen worden.

Een fietstocht en een treinreis mogen natuurlijk niet tot allerlei conclusies leiden, dat zou niet eerlijk zijn, maar we konden na vijf jaar wel een geweldige vooruitgang constateren. Ook mede door steun van de EU.

Met deze tweede tocht, die de moeite van het fietsen meer dan waard was, hebben we het project in Schitu-Stavnic op een feestelijke manier afgesloten.

Allemaal nog bedankt voor de steun in welke vorm dan ook!

Baukje de Jong-Spoor

(ingezonden)

Rabskute.JPG

 'De Rabbelskûte' 23e jaargang nr.1 van 13 september 2019 is uit. De Garipersite heeft weer enkele artikelen voor u overgenomen.

De volgende Rabbelskûte verschijnt op 15 november 2019.
Kopij inleveren uiterlijk vrijdag 8 september om 19:00 uur bij Anne Albada, Feanhústerpaad 12, 9263 RN in Garyp.
Zo mogelijk via het e-mailadres van de dorpskrant derabbelskute@gmail.com

Collecterooster 2019

  • 18-11 t/m 24-11 Nationaal MS Fonds